Bron

Als je in vroeger tijden tegen een andere stam oorlog voerde, was één van de guerillamethodes om ’s nachts een dood en rottend kalf in de waterbron van je tegenstander te gooien. Wanneer de vrouwen dan ‘s morgens hun emmertjes lieten zakken en merkten dat hun water ondrinkbaar was, brak er grote paniek uit. Iedereen wist dan dat het einde nabij was. Want als je bron vervuild is, ben je natuurlijk gezien.

Toen ik de lijst aan bezuinigingen in het onderwijs zag, moest ik onmiddellijk aan deze oude geschiedenis denken.  In Nederland gooien we sinds kort namelijk dode kalveren in onze eigen bron.
De bron van een volk is namelijk haar jeugd. Dat klinkt misschien een beetje theatraal en historisch beladen, maar het is nu eenmaal zoals het is: Kinderen zijn de voedende aanwas die nodig is om een gezonde (kennis-)gemeenschap te laten bloeien. Misschien is het zelfs de enige hoopvolle bron die we nog hebben.

Het schoonhouden van die bron leek ook een tijdje in goede handen. In juni 2011 zei Rutte nog dat het onderwijs ”persoonlijk een absolute prioriteit” was. Dat klonk krachtig, maar met terugwerkende kracht hadden we er meer aan gehad als hij het ‘politiek een absolute prioriteit’ had genoemd.  Want persoonlijk blijkt hij kennelijk toch niet sterk genoeg om zijn woorden echt kracht bij te kunnen zetten.
Nu we toch theatrale uitspraken doen (Rutte was er immers ook niet vies van), doe ik er nog één: Als je een school afbreekt, kun je niet veel later van dezelfde stenen een UWV-kantoor of een gevangenis bouwen. Waarom?  Onderwijs is de sleutel tot het mee kunnen doen in onze maatschappij. Dus als je afbreuk doet aan het onderwijs, ook en juist voor de moeilijke groepen, kweek je je eigen toekomstprobleem. Er komt een enorme groep (geldverslindende) afhakers bij.

Dus politiek, zie af van uw plannen om onze eigen belangrijkste bron te vergiftigen en laat het kalf van de onderwijsbezuinigingen in Godsnaam op stal staan. Boe!

Ik bedoel maar.

EN DAT KAN HIER